هوشنگ مرادی کرمانی، نویسنده توانای کشور روز دوشنبه بیست و دوم اردیبهشت ماه در آستانه میلاد حضرت علی(ع) و گرامی داشت روز پدر در دانشکده دندان پزشکی حضور یافت.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دانشگاه، در این مراسم هوشنگ مرادی کرمانی یاد و خاطره استاد ابراهیم باستانی پاریزی نویسنده و تاریخ نگار کرمانی که درسال جاری دعوت حق را لبیک گفت، گرامی داشت و خاطراتی را در مورد زندگی این نویسنده شهیر بیان کرد.
هوشنگ مرادی کرمانی گفت: استاد باستانی پاریزی مرد بزرگی بود که نوشته های وی متعلق به همه زمان هاست زیرا بسیاری از نویسندگان کتاب هایشان در زمان خود باقی می ماند اما نوشته های استاد باستانی پاریزی این گونه نیست.
مرادی کرمانی که خالق قصه های مجید است، در این مراسم خاطراتی را از دوران کودکی، نوجوانی و جوانی خود برای شرکت کنندگان بیان کرد.
بر پایه این گزارش در مراسم جشن میلاد حضرت علی(ع) که مورد استقبال دانشجویان و اساتید قرار گرفت، هوشنگ مرادی کرمان به سئوالات حضار پاسخ گفت.
همچنین در این مراسم از دکتر "محمد علی امامی میبدی" پدر درس آناتومی در دانشگاه علوم پزشکی کرمان تجلیل به عمل آمد.
هوشنگ مرادی کرمانی، در ۱۶ شهریور ۱۳۲۳ در روستای سیرچ از توابع بخش شهداد کرمان به دنیا آمد و شهرت او بابت کتابهایی است که برای کودکان و نوجوانان نوشتهاست.
مرادی کرمانی از سال ۱۳۳۹ در کرمان و همکاری با رادیو محلی کرمان نویسندگی را آغاز کرد، و در سال ۱۳۴۷ با چاپ داستان در مطبوعات فعالیت مطبوعاتی اش را گسترش داد.
اولین داستان وی به نام «کوچه ما خوشبختها» در مجله خوشه (به سردبیری ادبی شاملو) منتشر شد که حال و هوای طنز آلود داشت. در سال ۱۳۴۹ یا ۱۳۵۰ اولین کتاب داستان وی «معصومه» حاوی چند قصه متفاوت و کتاب دیگری به نام «من غزال ترسیدهای هستم» به چاپ رسیدند.
در سال ۱۳۵۳ داستان «قصههای مجید» را خلق میکند، داستان پسر نوجوانی که همراه با «بی بی» پیر زن مهربان، زندگی میکند. همین قصهها، جایزه مخصوص «کتاب برگزیده سال۱۳۶۴را نصیب وی ساخت.
اما اولین جایزه نویسندگی اش به خاطر «بچههای قالیبافخانه» بود که در سال ۱۳۵۹ جایزه نقدی شورای کتاب کودک و جایزه جهانی اندرسن در سال ۱۹۸۶ را به او اختصاص داد. این داستان سرگذشت کودکانی را بیان میکند که به خاطر وضع نابسامان زندگی خانواده مجبور بودند در سنین کودکی به قالیبافخانهها بروند و در بدترین شرایط به کار بپردازند. در مورد نوشتن این داستان میگوید: «برای نوشتن این داستان ماهها به کرمان رفتم و در کنار بافندگان قالی نشستم تا احساس آنها را به خوبی درک کنم». درک و لمس آنچه که مینویسد از خصوصیات نویسندگی کرمانی است که در تمام داستانهای او می توان احساس کرد. میتوان گفت مرادی با تمام وجود مینویسد.
آثار او به زبانهای آلمانی، انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، هلندی، عربی، ارمنی و هندی ترجمه شده است و اولین اثری که از او به زبان انگلیسی ترجمه شده بود داستان «سماور» از «قصههای مجید» بود که برای یونیسف فرستاده شد.






