علی بهرام نژاد ادامه داد: انتظاراتی که والدین از فرزندان خود دارند، اعمالی که والدین برای آگاهی از رفتارهای فرزندان انجام می دهند و رفتاری که والدین در پاسخ به شکستن قواعد از سوی فرزندان شان نشان می دهند، نظارت والدین را تشکیل می دهد.
وی گفت: نظارت والدین، مهارتی است که از نوزادی تا نوجوانی و حتی شاید تا بزرگسالی هم ادامه داشته باشد. اگر چه شکل و شیوه های نظارت همزمان با رشد فرزند تغییر می کند ولی نتیجه آنها همه یکی است.
وی تاکید کرد: نظارت پایدار در طی نوجوانی اساسی و مهم است، زیرا نیاز نوجوانان به استقلال زمینه مناسبی برای رفتارهای ناسالم و خطرناک ایجاد می کند.
بهرام نژاد گفت: تحقیقات نشان می دهد والدین نوجوانان بزهکار در مقایسه با والدین نوجوانان سالم نظارت کمتری داشتند و نوجوانانی که باور دارند والدین شان رفتارهای خطرناک را قبول ندارند،کمتر اقدام به چنین رفتارهایی داشتند.
این روانشناس بالینی گفت: اعمال نظارت در سن 13 سالگی مهم ترین عامل پیش بین مصرف زودهنگام مواد است.
وی ادامه داد: اعمال نظارت از سوی والدین، باعث افزایش امنیت فرزندان می شود و کاهش خطر و آسیب به آنان در هر نوع زمینه ای از زندگی می شود، حتی در زمینه حوادث خانگی، حادثه در زمین بازی، تصادف های رانندگی، به خصوص مصرف و سوء مصرف مواد.
بهرام نژاد اشاره کرد: هر چه نظارت صحیح والدین بر رفتارهای فرزندان بیشتر باشد، احتمال رفتارهای مثبت و سالم به خصوص بهبود و رشد موفقیت های تحصیلی در فرزندان بیشتر می شود.
وی کاهش نمرات درسی، افزایش رفتارهای بزهکارانه و ناسالم، مصرف سیگار، مصرف مواد، انجام رفتارهای خطرناک، رانندگی زودهنگام و خطرناک و افزایش ارتباط با دوستان و همسالان ناباب را از پیامد های عدم نظارت والدین دانست.
وی گفت: نظارت بر رفتارهای فرزندان باید متناسب با سن و توانایی های آنان، زمینه های فرهنگی و ویژگی های رشدی هر مرحله باشد. همچنین نظارت بر رفتارهای دختران و پسران و در مکان و در زمان های مختلف، متفاوت است.