محدثه ایرانپور افزود: لکنت اختلالی است که پیچیدگی فراوانی دارد و با خود مسائل عاطفی – روانی زیادی را حمل می کند و از عوامل متعددی نیز اثر می پذیرد به گونه ای که کیفیت آن از کودکان به بزرگسالان تفاوت های زیادی پیدا می کند و رویکردهای درمانی مختلفی را نیز می طلبد.
وی ادامه داد: تکرار در گفتار، یکی از ویژگی های بارز فرد لکنتی است. تکرارها ممکن است در عبارات (من می خواهم، من می خواهم)، کلمات (من من من می خواهم)، قسمتی از کلمه(م م م من می خواهم) به وقوع بپیوندد
ایرانپور گفت: منظور از گیر کردن در روند گفتار، انقباض عضلانی مداومی است که در آن تارهای صوتی و یا عضلات گفتاری جریان هوا را متوقف کرده و سبب قطع موقت گفتار فرد می شود و بعد کلمه مورد نظر فرد با فشار بیان می شود.
وی، کشیده گویی را یکی دیگر از مواردی دانست که در افراد لکنتی به وفور مشاهده می شود بدین صورت که قسمتی از کلمه به خصوص حرف اول کلمه طولانی تر از حد طبیعی کشیده گفته شود.
وی گفت: منابع علمی سن شروع لکنت را در سال های کودکی و بین 2 تا 6 سالگی گزارش کرده اند و پدیده دیگری که در همین سن به وجود می آید و ویژگی های نسبتا مشابهی با لکنت دارد "ناروانی طبیعی" است اما این دو تفاوت هایی با یکدیگر دارند.
ایرانپور با بیان اینکه کودکان مبتلا به ناروانی طبیعی از مشکل خود آگاهی ندارند گفت: این افراد هیچگونه واکنشی نسبت به گفتار ناروان خود نشان نمی دهند و اکثرا به صورت خود به خودی بهبود پیدا می کنند. اما چنانچه این کودکان عکس العمل مناسبی از اطرافیان دریافت نکنند ممکن است این پدیده به لکنت تبدیل شود که معمولا تشخیص ناروانی طبیعی از لکنت امری پیچیده است
وی به والدین توصیه کرد از اظهارنظر و یا تصمیم گیری در مورد کودک خود پرهیز نمایند و به محض مشاهده هرگونه علایم ناروانی با آسیب شناس گفتار و زبان مشورت نمایند.
سبب شناسی لکنت
آسیب شناس گفتار و زبان گفت: علم در بررسی هر موضوعی علاوه بر آنکه به توصیف ویژگی های آن موضوع می پردازد، در جستجوی علل ایجاد کننده آن نیز می باشد. لذا دانشمندان سال های متمادی از زمان برخورد با این اختلال به دنبال یافتن علتی برای آن بوده اند و اگر چه تاکنون علت مشخص و معینی برای آن پیدا نکرده اند اما در نتیجه تحقیقات مختلف نظریه های متفاوتی را ارائه کرده اند. مهمترین آن ها، نظریه های روانشناختی، ارگانیکی و زبانی می باشد
وی افزود: به طور خلاصه طبق نظریه های فوق لکنت می تواند تحت تاثیر عواملی چون اضطراب، عدم تثبیت برتری طرفی مغز(راست دستی یا چپ دستی)، عدم هماهنگی در عضلات گفتاری و تفکر و.....قرار بگیرد اما هیچکدام از موارد فوق به تنهایی باعث ایجاد لکنت در فرد نمی شود.
توصیه به خانواده های دارای کودک مبتلا به لکنت زبان
ایرانپور گفت: چنانچه والدین، مربیان و اعضاء مؤثر خانواده بتواند شرایطی را که موجب کاهش و یا افزایش لکنت زبان کودک می‌شود تشخیص دهند، می‌توانند نقش فعالانه‌ای در بهبودی کودک و درمان لکنت او ایفا کنند.
وی افزود: به کودکی که به لکنت مبتلاست، هیچگاه با اضطراب و نگرانی نگاه نکنید.
ایرانپور، با بیان اینکه والدین، مربیان و اعضاء مؤثر خانواده بتواند شرایطی را که موجب کاهش و یا افزایش لکنت زبان کودک می‌شود تشخیص دهند نقش فعالانه‌ای در بهبودی کودک و درمان لکنت او ایفا کنند گفت: به کودکی که به لکنت مبتلاست، هیچگاه با اضطراب و نگرانی نگاه نکنید.
وی توجه به نکات زیر در خانه را سودمند دانست:
• کودکی که لکنت دارد تنها گفتارش قدری طولانی‌تر می‌شود، وگرنه تمامی خواسته‌ها و نیازهایش مشابه سایر کودکان است. او باید در وهله اول خود را عادی بداند، ارزش‌های اجتماعی، مسؤلیت‌های گوناگون و رفتارهائی که از سایر کودکان انتظار دارید، باید از او هم نیز انتظار داشته باشید، اختصاص دادن زمان کافی برای شنیدن صحبت‌های کودکی که مبتلا به لکنت است، سبب می‌شود تا احساس اعتماد به نفس کند و نظرات و گفته‌هایش را با ارزش بداند. فراهم آوردن فرصت‌هائی برای شنیدن حرف‌های کودک تا حد زیادی می‌تواند لکنت او را کاهش دهد.
• کودک را با سئوالات مکرر و گوناگون خود تحت فشار قرار ندهید.
• از کودک نخواهید تا بالاجبار جلوی جمع سخنرانی کند و یا شعر بخواند، بلکه او را تشویق کنید تا از صحبت کردن در جمع نهراسد و به تدریج احساس آرامش و راحتی کند.
• شرایطی که موجب ناراحتی، ضعف و ناتوانی کودک می‌شود، برایش ایجاد نکنید.
• سرعت و شتاب را از جریان زندگی کودک حذف کنید.
• هنگام صحبت کردن با کودک از جمله ساده و کوتاه استفاده کنید.
• هیجان بالا از هر منبعی که باشد، میزان لکنت را افزایش می‌دهد. دیدن فیلمها و بازیهای هیجان انگیز می تواند موجب افزایش لکنت شود.
• از بیان توصیه‌هائی مثل "آرام‌تر صحبت کن" یا "آرام باش" خودداری کنید؛ زیرا این گفته شما موجب احساس حقارت و ناتوانی کودک می‌شود.
• در عوض سعی کنید خودتان عکس‌العمل‌های مناسبی انجام دهید که کودک احساس آرامش و راحتی کند برای مثال، لبخند بزنید، سر تکان دهید، تماس چشمی با کودک برقرار کنید، گفتارش را با گفتن کلماتی مانند "اوهوم" و "بله" تأیید کنید.