با نتشار نامه ای ؛
بسم الله الرحمن الرحیم
«فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَاللَّهُ مَعَكُمْ»
جناب آقای دکتر عباس عراقچی
وزیر محترم امور خارجه جمهوری اسلامی ایران
سلام علیکم
در روزهایی که نظام جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر اقتدار دفاعی، همبستگی ملی و همراهی جبهه مقاومت، با صلابت در برابر جنایات رژیم صهیونیستی ایستاده، نقش دیپلماسی در تثبیت این موقعیت و بازتاب مؤثر آن در عرصه بینالملل، بیبدیل است. در این میان، اقدام سنجیده جنابعالی در نپذیرفتن پیشنهاد گفتوگو با نمایندگان تروئیکای اروپایی در بحبوحه درگیریها، اقدامی قابلتحسین و نشانهای از درک درست لحظه تاریخی بود که در آن قرار داریم.
بر کسی پوشیده نیست که سه کشور اروپایی— فرانسه، آلمان و بریتانیا — در سالهای اخیر نه تنها از حقوق ملت ایران در برابر فشارهای یکجانبه دفاع نکردهاند، بلکه بارها همجهت با سیاستهای ایالات متحده، نقشی منفعل یا در مواردی مخرب در پروندههای هستهای، نظامی و منطقهای کشور ایفا کردهاند. کارنامه این دولتها در ماجرای برجام، تحریمها، صدور قطعنامههای سیاسی، و حتی حمایت ضمنی یا صریح از رژیم صهیونیستی، نشان داده که آنها شریک مذاکرهپذیری نیستند؛ بلکه بازیگرانی با منافع تثبیتشده در تضعیف توان ایران هستند.
تجربهی تعامل با غرب در سالهای گذشته —که حاصل آن عمدتاً تعهدات یکجانبه و وعدههای عملنشده بود— امروز در متن یک تقابل واقعی و عینی بار دیگر در حال تکرار است، با این تفاوت که اینبار، محور مقاومت از موضع انفعال خارج شده و ابتکار میدان را در اختیار گرفته است. در چنین وضعیتی، گفتگو با طرفهایی که در عمل شریک جنایات جاری هستند، نه تنها بیثمر، بلکه با هدف کاستن از فشارها بر دشمن و مدیریت افکار عمومی جهانی به سود اشغالگر طراحی میشود.
روشن است که دیپلماسی مؤثر، گفتوگو با کسانی است که ظرفیت اثرگذاری واقعی در توازن منطقهای دارند؛ نه آنها که پشت تریبون مذاکره، به دنبال حفظ منافع اردوگاه مقابلاند. امروز بیش از هر زمان، فرصت برای بازتعریف «شریک گفتوگویی» فراهم است: از کشورهای بزرگ غیرمتعهد مانند چین و روسیه، تا دولتهای منطقهای که از گسترش موج مقاومت و ثبات مستقل ایران نفع راهبردی میبرند.
ما دانشجویان، با تأکید بر اصل عزت در دیپلماسی و با درک ضرورت تعامل فعال جمهوری اسلامی ایران در عرصه جهانی، بر این باوریم که:
گفتگو با دولتهای اروپایی بدون بازنگری بنیادین در مواضع و عملکردشان، نه تنها فاقد دستاورد واقعی است، بلکه میتواند در بزنگاه فعلی به نوعی مشارکت در مدیریت بحران به نفع طرف مقابل منجر شود.
مسیر پیشروی دستگاه دیپلماسی، باید تمرکز بر گسترش همکاریهای راهبردی با کشورهای همسو، تقویت پیوندهای منطقهای و ایجاد اجماع سیاسی در حمایت از محور مقاومت باشد؛
و نهایتاً، اعتماد عمومی به دستگاه سیاست خارجی، در گرو انسجام آن با اراده ملی و موقعیت عملی ایران در میدان است.
با احترام و آرزوی توفیق روزافزون
تعدادی از تشکل های دانشجویی کشور :
بسیج دانشجویی دانشگاه شهید باهنر کرمان،
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شهید باهنر کرمان،
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم و تحقیقات تهران،
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا،
انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه علوم پزشکی زاهدان،
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار،
جامعه اسلامی دانشگاه شهید باهنر کرمان،
جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمان،
جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان کرمان،